Acteurs
-
Verhalen die verbinden
“Jij mag Cate Blanchett graag als kapstok voor je stukjes gebruiken hè?”, vroeg mijn wandelmaatje een poos geleden. “Dat is een mooie metafoor, zij komt inderdaad bijzonder goed van pas om diverse onderwerpen aan op te hangen!” Zo ook nu weer… want afgelopen vrijdag, 30 januari, was ik niet in Rotterdam voor de presentatie van… Continue reading
-
Van tuincentrum tot theater
Vanochtend was het weer eens zover: ik moest een pakketje ophalen bij het tuincentrum een paar honderd meter verderop. Het was er uitgestorven, maar het personeel bleek even vrolijk en vriendelijk als altijd. “U komt een pakketje ophalen!” “De telefoon in de aanslag en het feit dat ik gericht op jullie af kom stiefelen geeft… Continue reading
-
De Ring, Downton Abbey en het Vaticaan
“Heb je het journaal van 18:00 uur gezien, Yvette?” Nee, dat had ik niet. “Als ik jou was, zou ik het even terugkijken! Vanaf ongeveer acht-en-een-halve minuut.” Tot mijn stomme verbazing hadden ze afgelopen zaterdag een item over Hollywoodsterren in het Vaticaan. Onder hen Cate Blanchett, die na afloop voor de camera’s samenvatte wat de… Continue reading
-
De angst voor complexiteit
Afgelopen week kreeg ik een boekje in handen: Against Morality van Rosanna McLaughlin. Een essay dat onderzoekt wat er gebeurt wanneer kunst beoordeeld wordt op morele maatstaven en politieke ideeën. Vanmiddag lag ik heerlijk verscholen onder een dekentje op de bank, kopje thee erbij, te genieten van het kletteren van de regen tegen de ramen.… Continue reading
-
“Die met Colin Firth?!?”
“Heb jij Jane Austen gelezen?” vroeg een collega afgelopen vrijdag aan me. “Natuurlijk, waarom vraag je dat?” “Ik ben bezig met Pride and Prejudice.” “Wat goed! Hoe ben je daar zo toe gekomen?” “We hadden toch die verfilming uit 2015 draaien op ons filmfestival? Toen werd ik nieuwsgierig naar het boek. Ik heb een heel… Continue reading
-
Het einde van mijn blog… of toch niet?
Gisteren, ergens aan het eind van de middag, besloot ik abrupt dat dit blog klaar was. De frustratie was té groot, de onzekerheid té overweldigend, en de neiging om mezelf te straffen nam de overhand. Ik verwijderde alle artikelen. Diezelfde avond kreeg ik een telefoontje van iemand die het niet eens was met mijn beslissing,… Continue reading
-
De kunst van het niets(doen)
“Theatre lives or dies based on your connection to the audience and listening to how they’re responding […] That listening is so intense. ” – Cate Blanchett Het zomernummer van De Groene Amsterdammer draait dit jaar om het thema ‘nietsdoen’. Een uitnodigend idee: lekker onderuit op de bank met een stapel essays over ‘niksen’, ‘lummelen’… Continue reading
-
Hardlopen op klassieke muziek: op zoek naar het ritme van de inspiratie
Het zal velen vast bekend voorkomen: soms lijkt inspiratie simpelweg spoorloos verdwenen. Hoe je jezelf ook dwingt om aan de slag te gaan, er komt niets. Na dagenlang ploeteren, waarin alles wat je schreef uiteindelijk in de digitale prullenbak verdween, is de verleiding groot om dan maar gefrustreerd met een boek op de bank te… Continue reading
-
Snacken in Dolby Surround
“Not all cinema’s are the same,” zei Cate Blanchett recentelijk in een interview – en ze heeft helemaal gelijk. Eerder deze week las ik in de krant een stukje over bioscoopetiquette: ‘Bioscoopbezoek is veranderd – 20 procent van de tieners gebruikt zijn telefoon tijdens de film.’ Dit fenomeen is vooral na de pandemie toegenomen, en… Continue reading
-
De ruimte tussen de woorden
Vanmorgen vroeg iemand me, naar aanleiding van mijn vorige stukje over vogels: ‘Vertel me eens over Tsjechovs The Seagull.’ Ik stond op het punt enthousiast te beginnen, maar toen ging zijn telefoon. Moment voorbij. Mijn humeur werd er niet beter op toen ik het boekenkatern van de NRC opensloeg. Meestal knip ik er met liefde… Continue reading
-
Leven in de periferie
Het aangekondigde noodweer van gisteren trok aan mijn zwaar teleurgestelde neus voorbij. Frustrerend – absoluut. Onverwacht – nauwelijks. In negen van de tien gevallen zie ik het al aankomen: op de radar ontstaan er schitterende onweersbuien boven de Ardennen, die in een schijnbaar noord-oostelijke lijn mijn kant op komen. Ik zit daar steevast verlekkerd naar… Continue reading
-
*!@!!!@!*!! — Taalgevoel laat zich niet genereren
“Laat degene die niet kan denken wat hij voelt, gehoorzamen aan de grammatica. Laat hij die wat hij wil zeggen beheerst, haar gebruiken.” — Fernando Pessoa, Boek der rusteloosheid Vanmorgen las ik in het NRC een artikel over ChatGPT in het klaslokaal. Docenten letten inmiddels scherp op bepaalde elementen in teksten van hun leerlingen: opvallende… Continue reading
-
Over kangoeroes, mossels en mystiek
Tijdens de Big Talk op het IFFR eerder dit jaar vroeg de directeur aan Cate Blanchett welke films en verhalen haar hadden geïnspireerd. Tot mijn grote genoegen noemde ze direct Picnic at Hanging Rock. Gisteravond luisterde ik naar een podcast waarin ze sprak over haar ouders: een Amerikaanse vader die overleed toen ze tien was,… Continue reading
-
Black Bag: vertrouwen vermomd als spionagefilm
Vorige week donderdag stuurde een collega me een mailtje met een bericht dat De Volkskrant als wereldschokkend nieuws bracht. Pontificaal op de voorpagina las ik: ‘Cate Blanchett, de koningin van de moderne cinema, speelt nog in één film – en dan stopt ze. Wat maakt haar zo bijzonder?’ Met een verwijzing naar pagina 4 tot… Continue reading
-
Een filosoof in het theater
In een recente editie van De Groene Amsterdammer lees ik een interview met de Zwitsers-Italiaanse schrijver Giuliano da Empoli. In zijn recent verschenen boek, in het Nederlands vertaald als Het uur van de wolven, betoogt hij dat de democratie nog niet verloren is, maar dat ze wel waakzame en moedige bestuurders nodig heeft. Bestuurders die… Continue reading
-
Fuck’s sake — I’m a writer, not a bank
De Groene Amsterdammer van deze week lag nog onaangeroerd op tafel. Geen tijd gehad, en het is zo’n blad dat ik liever in alle rust op de bank lees. Dat lukt niet als je ondertussen stukjes zit te tikken. Maar nu heeft De Groene me tóch weer achter mijn computer gekregen: ik stuitte op een… Continue reading
-
Een brief aan Cate Blanchett
Inmiddels heb ik begrepen dat er familieleden meelezen – hallo allemaal! Onderstaande tekst is een licht bewerkte versie van een artikel dat ik schreef naar aanleiding van mijn ‘ontmoeting’ met Cate Blanchett op 1 februari van dit jaar, in Rotterdam. ———————- Halverwege december vorig jaar kreeg ik zowat een hartaanval toen ik het volgende persbericht… Continue reading
-
Terug naar Metropole Tuschinski
Het stukje over Leonardo DiCaprio en Brad Pitt bracht me ineens terug naar Metropole Tuschinski – die statige bioscoop op de hoek van de Carnegielaan en de Laan van Meerdervoort, ooit een van de 95 (!) bioscopen die Den Haag rijk was. In 1974 schreef een journalist: ‘Het theater bleef een van de betere van… Continue reading
-
Leonardo, Brad en de Grote Vraag des Levens
In de jaren ’90, toen ik midden in mijn puberteit zat, bevond ik me op school tussen een zwerm pubermeiden die werkelijk nergens anders over konden praten dan over de destijds mateloos populaire Leonardo DiCaprio en Brad Pitt. Het was om gek van te worden – éindeloze ‘gesprekken’ over wie van de twee nu écht… Continue reading
-
Cate Blanchett stopt met acteren (opnieuw)
Daar gaan we weer. Haar vaste fans zuchten inmiddels net zo hard mee als haar familieleden… “My family roll their eyes every time I say it, but I mean it. I am serious about giving up acting.” Zo’n interview verschijnt in de wereld, en je voelt het al aankomen: de media zullen de essentiële fragmenten… Continue reading