“Heb jij Jane Austen gelezen?” vroeg een collega afgelopen vrijdag aan me.
“Natuurlijk, waarom vraag je dat?”
“Ik ben bezig met Pride and Prejudice.”
“Wat goed! Hoe ben je daar zo toe gekomen?”
“We hadden toch die verfilming uit 2015 draaien op ons filmfestival? Toen werd ik nieuwsgierig naar het boek. Ik heb een heel mooie editie gekocht.”
Zijn ogen lichtten ondeugend op.
“Jij hebt smaak! Nu ben ik wel heel erg benieuwd naar die editie!” zei ik.
“Nou, dat dacht ik al, dus ik heb ‘m meegenomen. Wil je hem zien?”
“Wat denk jij?!”
Het bleek inderdaad een prachtige nieuwe uitgave. De kaft was elegant, met in reliëf uitgevoerde bloemmotieven in iriserende en zilveren tinten. De zijkanten van de pagina’s waren zilverkleurig: de metallic glans gaf het boek een luxe uitstraling, vooral als het in het licht schitterde. Het had een gestikte boekbinding en crèmekleurig papier van stevige, glanzende kwaliteit.
Het enige dat ontbrak, was de heerlijk kenmerkende geur van oud, vergeeld, belezen papier.
Als fervent lezer en amateur-boekbinder was dit een uitgave naar mijn hart, en dat mijn collega genoot van het verhaal bleek uit het leeslint dat al tussen de laatste hoofdstukken lag.
“Welk boek van Austen zou ik hierna moeten lezen, volgens jou? Ik twijfel tussen Sense and Sensibility en Emma.”
“Als ik jou was, zou ik voor Emma kiezen. Sense and Sensibility volgt in grote lijnen een vergelijkbaar patroon als Pride and Prejudice.”
Ik vergat erbij te zeggen dat Emma Woodhouse Austens persoonlijke favoriet uit haar oeuvre was.
“Als je de film uit 2015 mooi vond, moet je echt de BBC-serie uit 1995 zien,” raadde ik mijn enthousiaste nieuwe Austen-fan aan.
“Die met Colin Firth?”
“Die met Colin Firth. En Jennifer Ehle als Lizzie Bennet.”
“Colin Firth, ja die was fantastisch als Darcy in Bridget Jones’ Diary!”
“Firth ís Mr. Darcy, dankzij die BBC-serie.”
“De serie schijnt in slechte kwaliteit op YouTube te staan, ik zal eens kijken.”
“Ik heb ‘m op DVD.”
“Die met Colin Firth?!?”
“Die met Colin Firth!”
Zijn ogen glinsterden verlangend, met een zweem van hulpeloosheid.
“Zou ik die DVD mogen lenen?” vroeg hij, een tikje verlegen.
“Jij mag hem van mij lenen. Ik breng ‘m de volgende keer voor je mee.”
Mijn collega pakte zijn tablet erbij en ging gretig op zoek naar net zo’n mooie editie van Emma. Mijn literaire hart jubelde van vreugde.
——————
Dit weekend las ik in het NRC Magazine een interview met Tilda Swinton. Ze vertelde dat ze ooit van plan was geweest om dichter te worden. Als student sociale en politieke wetenschappen en Engelse literatuur stopte ze echter met schrijven: “Ik denk dat ik te veel moest lezen en geïntimideerd raakte.”
Dat gevoel herken ik wel. Wie ooit het krankzinnige plan had om schrijver te worden, werd bij het openen van Pride and Prejudice tegelijk betoverd én ontmoedigd door die ene legendarische zin:
‘It is a truth universally acknowledged, that a single man in possession of a good fortune, must be in want of a wife.’
Grootmeester Jane Austen zet letterlijk de toon.
Wie durft daar nog overheen?
