Film
-
Tijd inademen
“Time is the thing. Time is the essential piece of interpretation. You cannot start without me.” – Lydia Tár [TÁR – 2022] Deze uitspraak uit TÁR raakte me diep — niet alleen omdat tijd in muziek allesbepalend is, maar omdat ik al jaren worstel met wat tijd eigenlijk is. Voor mij is het geen lijn,… Continue reading
-
Verdwalen in verhalen
Eindelijk regen. Als hooikoortspatiënt voelde ik me de afgelopen weken alsof ik constant met een paar borrels te veel op rondliep. Het Maastricht UMC concludeerde jaren geleden al dat hooikoorts méér is dan een onschuldig kwaaltje – het beïnvloedt zelfs je rijvaardigheid. De lucht rook viezig: een mengsel van zand, stof en pollen. Zelfs een… Continue reading
-
Over kangoeroes, mossels en mystiek
Tijdens de Big Talk op het IFFR eerder dit jaar vroeg de directeur aan Cate Blanchett welke films en verhalen haar hadden geïnspireerd. Tot mijn grote genoegen noemde ze direct Picnic at Hanging Rock. Gisteravond luisterde ik naar een podcast waarin ze sprak over haar ouders: een Amerikaanse vader die overleed toen ze tien was,… Continue reading
-
Beeldcultuur, mist en verbeelding
Het hoofdredactioneel commentaar van NRC dit weekend kon wat mij betreft niet urgenter of welkomer zijn: ‘Lekker weer? Nee, een symptoom van de ontwrichting van het klimaat’. Al jaren erger ik me aan weerberichten die jubelen over “heerlijk zomers weer”, terwijl de temperaturen daarbij steevast boven mijn persoonlijke maximum van 19 graden liggen. Typisch Nederlands:… Continue reading
-
Black Bag: vertrouwen vermomd als spionagefilm
Vorige week donderdag stuurde een collega me een mailtje met een bericht dat De Volkskrant als wereldschokkend nieuws bracht. Pontificaal op de voorpagina las ik: ‘Cate Blanchett, de koningin van de moderne cinema, speelt nog in één film – en dan stopt ze. Wat maakt haar zo bijzonder?’ Met een verwijzing naar pagina 4 tot… Continue reading
-
Een filosoof in het theater
In een recente editie van De Groene Amsterdammer lees ik een interview met de Zwitsers-Italiaanse schrijver Giuliano da Empoli. In zijn recent verschenen boek, in het Nederlands vertaald als Het uur van de wolven, betoogt hij dat de democratie nog niet verloren is, maar dat ze wel waakzame en moedige bestuurders nodig heeft. Bestuurders die… Continue reading
-
Fuck’s sake — I’m a writer, not a bank
De Groene Amsterdammer van deze week lag nog onaangeroerd op tafel. Geen tijd gehad, en het is zo’n blad dat ik liever in alle rust op de bank lees. Dat lukt niet als je ondertussen stukjes zit te tikken. Maar nu heeft De Groene me tóch weer achter mijn computer gekregen: ik stuitte op een… Continue reading
-
Kostuumdrama gezocht, Mexicaans realisme gevonden
Sommige verzoeken zie je écht niet aankomen. Gisteren ontving ik een e-mail met de vraag of ik binnenkort zin zou hebben om een groep van 35 tot 45 basisschoolkinderen te begeleiden bij de bioscoop waar ik werk. Op zich al een opmerkelijke vraag, maar extra opvallend omdat ik nu niet bepaald bekend sta als een… Continue reading
-
Een brief aan Cate Blanchett
Inmiddels heb ik begrepen dat er familieleden meelezen – hallo allemaal! Onderstaande tekst is een licht bewerkte versie van een artikel dat ik schreef naar aanleiding van mijn ‘ontmoeting’ met Cate Blanchett op 1 februari van dit jaar, in Rotterdam. ———————- Halverwege december vorig jaar kreeg ik zowat een hartaanval toen ik het volgende persbericht… Continue reading
-
Terug naar Metropole Tuschinski
Het stukje over Leonardo DiCaprio en Brad Pitt bracht me ineens terug naar Metropole Tuschinski – die statige bioscoop op de hoek van de Carnegielaan en de Laan van Meerdervoort, ooit een van de 95 (!) bioscopen die Den Haag rijk was. In 1974 schreef een journalist: ‘Het theater bleef een van de betere van… Continue reading
-
Leonardo, Brad en de Grote Vraag des Levens
In de jaren ’90, toen ik midden in mijn puberteit zat, bevond ik me op school tussen een zwerm pubermeiden die werkelijk nergens anders over konden praten dan over de destijds mateloos populaire Leonardo DiCaprio en Brad Pitt. Het was om gek van te worden – éindeloze ‘gesprekken’ over wie van de twee nu écht… Continue reading
-
Cate Blanchett stopt met acteren (opnieuw)
Daar gaan we weer. Haar vaste fans zuchten inmiddels net zo hard mee als haar familieleden… “My family roll their eyes every time I say it, but I mean it. I am serious about giving up acting.” Zo’n interview verschijnt in de wereld, en je voelt het al aankomen: de media zullen de essentiële fragmenten… Continue reading
-
Tijd die je kunt aanraken
Toen ik eerder dit jaar Cate Blanchett enthousiast hoorde vertellen over het zintuiglijke plezier van het in een speler schuiven van een VHS-band, moest ik hardop lachen – daar in het Oude Luxor, waar ze te gast was voor de Big Talk van het IFFR. Het was zó herkenbaar, en ze wist het zó smakelijk… Continue reading
-
De vele gezichten van Lydia Tár
Het kon niet uitblijven: een stuk over de film Tár, met Cate Blanchett in de hoofdrol als dirigente Lydia Tár. Toen de film in 2022 uitkwam, hield Blanchett zich opvallend op de vlakte over de betekenis ervan. Ze beweerde zelfs niet te weten waar de film precies over ging. Dat intrigeerde me, maar ik moest… Continue reading
-
Rouwen om verzonnen figuren
De 2025-productie van Tsjechovs The Seagull in de Barbican in Londen opent met een indringende karakterstudie van actrice Irina Arkadina, gespeeld door Cate Blanchett. Haar zoon Kostya (Kodi Smit-McPhee) introduceert haar met een beschouwende monoloog: “Oh, who can understand her? Her psyche could be the subject of academic study. My mother is – She’s brilliant.… Continue reading
-
Verhalen
Natalia Ginzburg schreef in haar essay ‘Over het al dan niet geloven in God’ (1970): “Iemand die niet gelooft, moet bedenken dat er mensen zijn voor wie een wereld zonder God niet te doen is.” In november 2024 vroeg ik bezoekers van Lumière Cinema Maastricht naar hun mening over de film Conclave. Sommigen hadden het… Continue reading
-
Londen, Cate Blanchett en Tsjechovs The Seagull
Dankzij Cate Blanchett ben ik blut—én intens gelukkig. In oktober 2024 kocht ik een kaartje voor een productie van Tsjechovs The Seagull in de Barbican, Londen. Tot twee weken voor de matinee van 13 maart 2025 twijfelde ik of ik moest gaan. Het zou mijn eerste soloreis sinds 2019 zijn, toen ik Blanchett zag in… Continue reading
-
Brieven
In een video-interview uit 2015 citeert Cate Blanchett een brief uit een bundel met verzamelde brieven. Ze beschrijft de inhoud beknopt en hoewel haar weergave van tijd en plaats niet helemaal accuraat is, weet ik meteen over welke brief en welke bundel ze het heeft. Ik bezit datzelfde boek—Letters of Note, Vol. I—en de brief… Continue reading