Tsjechov
-
Tsjilp-tsjilp-tsjilp en andere ochtendliedjes
In deze periode heb ik het voorrecht om wakker te worden met de fijnste wekker die je je voor kunt stellen: een vinkje. Iedere ochtend begroet hij me met zijn vrolijke gezang, dat steevast eindigt in een wat vreemd klinkende wending — iets als “tsjilp-tsjilp-tsjilp-tsjilp-tsjihis-to-ry“. Alsof het verleden me even vriendelijk goeiedag zegt. Ik noem… Continue reading
-
Een filosoof in het theater
In een recente editie van De Groene Amsterdammer lees ik een interview met de Zwitsers-Italiaanse schrijver Giuliano da Empoli. In zijn recent verschenen boek, in het Nederlands vertaald als Het uur van de wolven, betoogt hij dat de democratie nog niet verloren is, maar dat ze wel waakzame en moedige bestuurders nodig heeft. Bestuurders die… Continue reading
-
Fuck’s sake — I’m a writer, not a bank
De Groene Amsterdammer van deze week lag nog onaangeroerd op tafel. Geen tijd gehad, en het is zo’n blad dat ik liever in alle rust op de bank lees. Dat lukt niet als je ondertussen stukjes zit te tikken. Maar nu heeft De Groene me tóch weer achter mijn computer gekregen: ik stuitte op een… Continue reading
-
Rouwen om verzonnen figuren
De 2025-productie van Tsjechovs The Seagull in de Barbican in Londen opent met een indringende karakterstudie van actrice Irina Arkadina, gespeeld door Cate Blanchett. Haar zoon Kostya (Kodi Smit-McPhee) introduceert haar met een beschouwende monoloog: “Oh, who can understand her? Her psyche could be the subject of academic study. My mother is – She’s brilliant.… Continue reading
-
Londen, Cate Blanchett en Tsjechovs The Seagull
Dankzij Cate Blanchett ben ik blut—én intens gelukkig. In oktober 2024 kocht ik een kaartje voor een productie van Tsjechovs The Seagull in de Barbican, Londen. Tot twee weken voor de matinee van 13 maart 2025 twijfelde ik of ik moest gaan. Het zou mijn eerste soloreis sinds 2019 zijn, toen ik Blanchett zag in… Continue reading