Een paar dagen geleden gaf ik een uitdraai van mijn stukje over de Amsterdamse ‘Hyacinth’ aan een van de caissières van mijn lokale supermarkt. Ik dacht dat ze het wel leuk zou vinden.
“Ik heb zitten gieren van het lachen bij je tekst”, zei ze toen ik er een paar dagen later weer even was.
“Maar het mooiste van alles is dat ik ook precies weet over wie je het hebt! Ik zag die vrouw tijdens het lezen weer helemaal voor me en hoorde haar de zaak bij elkaar schreeuwen. Wat een figuur was me dat inderdaad zeg.”
Inmiddels is de rust weer enigszins wedergekeerd in het dorp. De Heuvellandvierdaagse is voorbij, en omdat de organisatie van de Amstel Gold Race vanaf volgend jaar het circus gaat verzorgen, hoop ik dat ze de hele zooi naar Valkenburg of Maastricht verplaatsen en mijn straatje in het dorp voortaan links laten liggen…
Toen op zaterdag het nieuws kwam dat Europese hoornaars wandelaars hadden gestoken, moest ik stiekem wel een beetje lachen. Ik bedoel, ik werd zelf ook best stekelig van die ruim zevenduizend wandelaars die vier dagen lang onderlangs mijn appartement trokken en de buurt op stelten zetten.
Ik schaterde het uit toen ik de maandag na de vierdaagse de volgende uitspraak van de woordvoerder van de Wespenstichting las: „Bij de eerste wandelaars die langs de nesten liepen, dachten ze waarschijnlijk nog ‘oké’, maar na de zoveelste wandelaar waren ze het zat.”
“Om te begrijpen waarom mensen zo’n vierdaagse leuk vinden zou je eigenlijk een keer mee moeten lopen Yvette”, zei iemand vorige week tegen me.
“Geloof me, ik heb me ooit eens over laten halen door een goede vriendin die verlegen zat om een wandelmaatje. Het leek me een mooie gelegenheid om zelf te ervaren hoe dat in z’n werk gaat. Het was eens, maar nooit weer”, zei ik.
Wandelen in mijn eentje vind ik trouwens ook niet altijd ideaal. Ik wil wandelen om tot rust te komen, maar de vele loslopende honden zorgen ervoor dat het tegenovergestelde gebeurt.
“Hij doet niks, hoor!” is de standaard reactie. Dat is onjuist, want mensen kunnen per definitie niet weten wat er in het hoofd van hun hond omgaat.
Als je er wat van zegt, loop je ook nog eens het risico agressief benaderd te worden. Ik heb al vaak reacties gekregen als:
“Blijf dan ook gewoon thuis!!”
“Ik stuur m’n hond op je af hoor!!!”
“Ga dan ook niet wandelen in een losloopgebied!!”
Dat laatste overkwam me onder andere in een gebied waar je zo’n beetje struikelt over de bordjes waarop aangegeven staat dat honden aan de lijn gehouden dienen te worden.
(In Oostenrijk viel me op dat er veel borden staan met dezelfde boodschap, maar met de toevoeging dat overtreders een fikse boete krijgen. Ik heb daar werkelijk niemand met loslopende honden gezien.)
Het is die typisch Nederlandse houding dat alles maar moet kunnen, en die ook voor kinderen lijkt te gelden. In restaurants, supermarkten, vliegtuigen, bioscopen, noem maar op; jengelende, rennende, schreeuwende kinderen zijn eerder de norm dan de uitzondering.
Ik denk dan: ga naar een speeltuin. Een soort hondenlosloopgebied voor kinderen zeg maar…
(“Ben je nu niet erg cynisch, Yvette?”
“Moet je dit nu wel zo opschrijven?”
“Zou je niet iets luchtigers…?”)
Het probleem van de attitude van luidruchtigheid als norm is dat deze kinderen opgroeien tot schreeuwende volwassenen met stemrecht.
Sommigen van hen terroriseren de tv-kanalen, van realityshows tot talkshows en alles ertussenin, en beïnvloeden met hun valse, giftige geschreeuw de publieke opinie.
Anderen stellen in kranten voor om het stemrecht te beperken tot wie ‘substantieel bijdraagt’ en een bestuur bestaande uit ‘de slimsten en de besten’. Wie deze elitaire roeptoeter daarmee bedoelt laat zich gemakkelijk raden, maar mijn persoon behoort niet tot zijn voorkeuren.
Wanneer ik tijdens het afronden van bovenstaande tekst de grammatica even laat checken door ChatGPT – ik maak mij nooit zo druk om d’s en t’s tijdens het schrijven – geeft deze ongevraagd nog wat suggesties ter ‘verbetering’ van de leesbaarheid: ‘Kortere paragrafen voor scanbaarheid. Lezers op het web houden van korte blokken tekst.’
Hapklare brokjes dus.
Ik verwerp de suggestie en pak nog maar eens een boek: Achtung, Europa!
“De tegen het verstand filosoferende massamens heeft zich het recht om te denken, te praten en te schrijven exclusief toegeëigend, hij heeft alle anderen de mond gesnoerd en maakt, gevrijwaard van tegenspraak, dusdanig gebruik van zijn voorrecht dat horen en zien je vergaan en je de liberale democratie die iedereen lezen en schrijven heeft bijgebracht liefst zou vervloeken.” – Thomas Mann
