Dit verhaal begon met de gedachte dat de mooiste verhalen zich langzaam ontvouwen — voor wie stil genoeg durft te kijken. Ook dit drieluik, terughoudend van toon en traag van opbouw, vraagt daarom om datzelfde geduld.
Traagheid wordt vaak verward met saaiheid — terwijl juist traagheid ruimte maakt voor verdieping. Dat vraagt energie, en energie is schaars in de overprikkelde geesten van een maatschappij die drijft op hyperefficiëntie.
Wat begon als een toevallige ontmoeting — vluchtig en onbeduidend, zoals er zovelen lijken te zijn — bleek een sleutel. Niet alleen tot een verborgen familiegeschiedenis, maar ook tot een vorm van rouw, tot een ritueel van herinneren.
Wat klein leek, werd een spiegel: voor hoe we mensen ontmoeten, hoe herinneringen zich aan ons hechten, hoe verdriet zich verbindt met schoonheid — stil, onuitgesproken — en hoe een plek die we toevallig betraden, ons iets kan laten zien wat we nog niet wisten.
Misschien was het toeval. Of misschien koos de plek ons.
De vrouw bleek geen gewone voorbijganger. Ze werd een drager van verlies, liefde en doorgegeven tijd. De berg, de alm, het kapelletje: ze bestaan écht. Maar nog belangrijker — ze dragen iets met zich mee. Ze houden vast. Niet alleen aan het landschap, maar aan de betekenis die erin werd gelegd. Verdriet en liefde kunnen zich nestelen in een landschap.
Soms is een plek het enige wat blijft. En soms vertelt juist die plek het meest. Het kapelletje stond daar — een stil baken in het landschap, en tegelijk een kruispunt in het hart. Het gastenboek bewaart wat woorden niet konden zeggen: wie kwam, wie ging, wie iets achterliet.
Want unieke ontmoetingen, hoe kort ook, kunnen iets openbreken — in ons begrip van tijd, van afscheid, van verbondenheid. En in stilte onthullen ze iets wat woorden maar zelden helemaal kunnen vangen.
Misschien is dat waarom we blijven zoeken — naar betekenis, naar plaatsen, naar elkaar.
Een tijdloze zoektocht naar onze gedeelde menselijkheid.
