Dankzij Cate Blanchett ben ik blut—én intens gelukkig.
In oktober 2024 kocht ik een kaartje voor een productie van Tsjechovs The Seagull in de Barbican, Londen. Tot twee weken voor de matinee van 13 maart 2025 twijfelde ik of ik moest gaan. Het zou mijn eerste soloreis sinds 2019 zijn, toen ik Blanchett zag in When We Have Sufficiently Tortured Each Other in het National Theatre. De gedachte om weer alleen op pad te gaan, vond ik best spannend.
Hoe blij ben ik dat ik mezelf heb overwonnen en toch naar Londen ben afgereisd! Het waren heerlijke dagen, en Blanchett stelt op het podium werkelijk nooit teleur. Een ware tour de force, een ervaring die niet in woorden te vatten is—je moet het meemaken. En des te bijzonderder was het om haar te zien schitteren in zo’n klassieke rol als Irina Arkadina. Van het extreem grotesk (tragisch) komische tot het diep verborgen, onuitgesproken verdriet van Arkadina—Blanchett weet het tot diep in je ziel over te brengen.
The Seagull is typisch zo’n stuk waar ik zielsgelukkig van word, met al die gesprekken over (de waarde van) literatuur, toneel(schrijvers), kunst en artiesten. Zoals de introductie in mijn oude Penguin-editie het zo mooi verwoordt: ‘Love and art, art and love – Chekhov weaves back and forth between these categories of experience and aspiration.’
Deze productie verraste me vooral met zijn humor, volledig in lijn met Tsjechovs ondertitel: A comedy. Ondanks de onvermijdelijk dramatische afloop blijft die luchtigheid op subtiele wijze behouden. Het is een toneelstuk binnen een toneelstuk, waarbij het publiek actief wordt betrokken en Blanchett als Arkadina geregeld zichzelf op de hak neemt. Tot mijn grote vreugde sprak ze mijn favoriete regel uit—in deze geüpdatete versie heerlijk direct: “Fuck’s sake – I’m an actress, not a bank.” En ze bracht het zó geweldig! Echt genieten.
Niet alleen Blanchett en het theater maakten indruk op me. Vooral de omgeving van King’s Cross, waar ik in een hotel verbleef, voelde als een prettige, beheerste chaos waarin ik me verrassend thuis voelde. In bijna elke straat dook wel een boekwinkel op, maar de meest charmante vond ik op het water: een woonboot omgebouwd tot knusse boekhandel, een perfecte combinatie van literatuur en rust te midden van de drukte.
Ik heb enorm genoten en bijzondere gesprekken gevoerd met allerlei mensen—van de schoonmaakster van mijn hotel, die met alle liefde elke dag nieuwe theekopjes bracht, tot een Amerikaanse in het theater die vertelde over de inspanningen om, ondanks Trump, de democratie staande te houden. En dan was er nog een Russische Blanchett-fan, zichtbaar opgelucht dat we het over het toneelstuk hadden en niet over politiek.
Theater heeft de kracht om onbekenden uit alle hoeken van de wereld samen te brengen. Ik geloof in de dialoog—en laat dat nu precies zijn waar Tsjechovs The Seagull om draait. Een passender eerbetoon was er niet.
